Ömer Yılmaz / Felsefe-Düşünce / Yazarlar

“Ben”, Çakma Modernlik ve Beşe On Kalaslar

ömer-yılmaz-köşe-3İrfanı olmayan kuru rasyonalizm ve bunun üzerine kurulu olan kuru modernlik, fabrikasyon usûlü insan üretir, beşe on kalastır ürettiği. Kökü mazide olmayan, irfan geleneğinden kopuk modernlik modern barbarlıktır, ister din adına ister başka bir şey adına ortaya çıkmış olsun, sonuçta irfanı yoktur, madde eksenli, pozitivist, odunsu bir yaklaşımdır.

Olmak zor zanaat, cismen “insan” olan çok, 7 milyar küsur “insan” var, olmuş insan az, orası kötü!

En eski, en yaşlı, en şedid, en şerli put “ben” putu; “ben” insanın tarih boyunca tapındığı en büyük put! Bu yüzden insan insan olamadı, yaratılış amacının dışında bir yol tutturdu genel olarak.

İnsan yasak ağaca el uzatırken “benlik” dürtüsüyle hareket etti, onun dilindeki en yıkıcı kelimeler “ben, sen, benim, senin” kelimeleridir ki, mülkiyet putu da böyle doğmuştur.

“Ben” diyenden on adım uzak kaçmak gerekir, zira “ben” diyen nefsinin esiridir, bu esaret altında işlemeyeceği kötülük yoktur.

İblis, Allah’ın emrine karşı gelirken “ben” dedi, “ondan hayırlıyım”, işte “ben” budur; insandaki enaniyet şeytanîdir, bu nedenle irfan literatüründe “ben”in yeri yoktur, “ben” demek yasaktır.

İrfan “ben” diyene düşmandır, irfanda benliğe, bencilliğe, bireyciliğe yer yoktur; Hak ve halk, halk içinde Hak’la birlikte, irfanî çizgi budur.

Kısaca, kendini bilip olmak yerine “benlik” sevdası peşinde koşturandan adam olmaz, âlemdeki fitne fesat kendini bilmeyen insanoğlunun eseridir.

Aslında son derece rasyonel bir tavırdır “ben” demek.

Bir kere madde âleminde yaşıyoruz, hayat acımasız, herkes kendi menfaatinin peşinde, “ben” niçin geri duracakmışım? Çağlar boyunca insanlığı çıkmaz sokaklara sürükleyen bu anlayış modern insanda tavan yapmıştır.

Ol sebepten irfanı olmayan kuru rasyonalizm ve bunun üzerine kurulu olan kuru modernlik, fabrikasyon usûlü insan üretir, beşe on kalastır ürettiği. Kökü mazide olmayan, irfan geleneğinden kopuk modernlik modern barbarlıktır, ister din adına ister başka bir şey adına ortaya çıkmış olsun, sonuçta irfanı yoktur, madde eksenli, pozitivist, odunsu bir yaklaşımdır.

Ek olarak; modern hurafeler son derece tehlikelidir, modern insan bugün bir şey söyleyip, yarın ortaya çıkan yeni durumda söylediklerini bir çırpıda inkâr eder; gelenek ise çağlar boyu sınanıp bugüne geldi.

“Benlik” sevdasındaki modern insanın amacı nedir?

Koltuklar değişecek, plazma televizyon alınacak, cep telefonunun bir üst modeli çıktı ondan almamız lazım, arabayı da yenilemek gerek vesaire… İnsan var, sevgi var, dostluk arkadaşlık var, sohbet muhabbet var, paylaşmak var, ister misiniz?

Âdem ağacın altına uzanıp yatıyor, dalından meyve koparıp yiyordu, şimdi o meyveyi alabilmek için kölelik yapıyor insanlar, günde 8-12 saat.

Biz “derviş ruhlu olun, sûfî meşrep yaşayın, dünyaya tapıp karaktersizlik yapmayın” dedikçe, bir şirkete kapağı atıp, 2-3 bin TL maaş almaya başlayan arkadaşların hepsi yoldan çıktı, ne çare.

“Ben” ne ister? Ne istemez ki, doymak bilmez, eline fırsat geçti mi, ebediyen kullanmak ister. Bu konuda politikacılara yüklenilir çoğunlukla, politikacılar koltuk düşkünüdür, doğru, peki ya sanatçılar, yazarlar vesaire? Sahneyi bırakmaz, kalemi bırakmaz… “Ben”de her şey sonsuza kadar!

Modern demişken, işin kötü tarafı, bu ülkede modernliğin ne demek olduğu da bilinmemektedir pek fazla.

Mesela…

Mesela “ben modernim” diye Mehmet Akif, Necip Fazıl, Yahya Kemal gibi şairleri okumayan “üstün zekâlılarımız” vardır. Divan edebiyatına hiç girmeyelim; “divan edebiyatı” denince burun kıvıran “modern” arkadaşlar, Doktor Jivago var, ister misiniz?

Modern olmak için Ahmet Altan, Elif Şafak, Orhan Pamuk gibi isimleri okumak lazım doğal olarak.

“A kitabevinden kitap alma, orası modern değil, B kitabevine git, orası modern”; çakma modernlik bu derece sığdır.

Şiir ruhun inceliğidir, coşkusudur, duygu ve düşüncelerin kelimeler yoluyla estetik bir biçimde dışa vurumudur, şiirsiz ruh çöle benzer. Şiir okumayan adam yontulmamış adamdır, “o modern değil, bu modern” diye şair seçen adam ise cahildir büyük ölçüde.

“Ben”, modernlik ve beşe on kalaslar, devam etmekte olan hikâyenin özeti budur. Görmemişin oğlu olmuş, tutmuş bir tarafını koparmış yahut görmemişler görmüşler, güle güle ölmüşler!

Ömer Yılmazakilvefikir.org

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s